The Bank of the Philippine Islands brought Suze Orman in the country last night for a talk about money. Hasmin got us tickets for the Suze Orman’s talk at the New. It was a fun and entertaining watch, and me not knowing who Suze Orman is, found her interesting and inspiring, that I got in line for those who want to ask in the forum. I did not get the chance to ask.
I just want, “What happened to her dream of opening a restaurant?”
Suze introduced herself as someone who knows everyone’s story, that she came from rags herself, that she became a waitress for almost a decade, 7 years, if i remember it tight, that on her 7th year, she decided to start he own restaurant. She asked her mom for &20,000 but her mom told that they do not have that much. A frequent customer lent her some checks amounting to $50,000. She invested that 50 grand and nothing was heard of that money. To keep her promise of paying her friend back, she applied a position in the same investment company where she lost her fund for her restaurant, and that is the start of her career as a financial adviser.
Suze Orman through the years
And so what happened to her dream restaurant? Or to her dream, period.
Suze told us that the goal of money is to keep us feel secured by following her three rules. First is by living below your means and within your needs. Next is the need and want rule, where cutting the want to save. And finally, enjoying saving just like spending.
And so what happened to her dream restaurant, has it become a want, that she cut off to make her feel safe by becoming an author, a TV/Radio personality and of course a financial guru where she is getting all her money now?
I decided to blame the easier target. The dead. Ang hina niya.
Then i decided to blame the next easier target. A generalization. Iba na talaga ang mga students ng UP ngayon. Ang hihina na nila.
It had lingered on me for several days after the suicide attempt and success of Kristel Tejada and kept it to myself. Alam ko namang maling sumisi ng patay, lalo pa ang kumitil ng sarili niyang buhay. Masyadong sensitive. Ayokong maging tampulan ng reaksyon ng mga taong walang kasalanan at nag-uunahang bumato sa may sala.
Nito lang inangkas ako ng nanay ko, sa ilalim nang naglalagablab na araw ko naisip kung ano ba talaga ang iniiwasan kong isipin. Parang nanunuyo ang contact lense ko, at medyo irritated na ang mga mata. Kaya naman nagdesisyon akong umiyak. Punta ako sa sadder thoughts ko. At sa pag-space out ko sa mundo ay napunta ako sa issue ni Kristel. Isang mahinang babae na nagpakamatay dahil hindi kinaya ang problema. Naiyak ako hindi dahil sa trahaedya, kundi dahil sa akin, isa siyang kapatid na napabayaan.
Hindi ko man siya kilala. Wala mang pagkakatulad ang aming apelyido, hindi rin ako pupunta sa pagiging kapatid kay Kristo, kapatid ko siya sa taguri. Dahil ang minsang tinatakan ng pangalang Isko ay mananatiling Isko habang buhay.
Maaaring totoo na mahina siya. Maaaring give-up-era siya at sinukuan niya ang mga problema. Marami siyang maaaring gawin other than pagpapakamatay, like everything na hindi pagpapakamatay. May mga kwento ng tagumpay nang mahihirap na naitawaid ang sarili sa edukasyon. Ang iba sa mga kwentong ito ay personal, mga kwento ng kaibigan. Maipagmamalaki.
At doon ako naiyak. Magaling ako noon. Lumalaban ako noon. Hanggang sa ayoko na lang. Hindi ko alam kung dahil tapos na ako, o sadyang sinukuan ko na rin. Hindi ko alam kung umayaw ako dahil hindi na ako apektado, o ang mas masakit ay dahil nakumbinsi ko ang sarili ko na hindi ko na rin mababago ang mga nangyayari. Kung anupaman, sumuko ako, at may bahagi ng aking sarili ang aking pinatay. Ngayon, isa itong multong bumabalik at sinisisi ako. Nasaan ang mga malalakas upang ipagtanggol ang mga mahihina? Nasaan ang matatapang upang tumindig para sa matatalino lang? Nang pinatay ko ang aking paniniwala, nagpakamatay ang isa kong kapatid.
My UP Repertory Company Days, active sa paglusob sa Senado para sa karapatan sa Edukasyon. Photo by Jake Salvador
Oo, sinisisi ko ang sarili ko. Maaaring pinakamahirap ituro ang sarili, pero iyun e. If i have written better scripts, if i have performed better acts, if i have convinced my fellow students then to stand up for our right for free and quality education, then this might not happen. Isa ito sa mga pinaglalaban ko noon. Hindi man halata, pero tutol ako noon, even questioning the students then, paano nila nahayaang tumaas ng 300% ang tuition sa UP.
On that note, sinisisi ko rin ang mga students na naaawa at nanghihinayang kay Kristel.
Pero mayroon akong hindi sinisisi. Ang sistema. Noong pumasok ako sa campus e naririnig ko nang isinisigaw na bulok ang sistema. Nawala na ako sa campus, yun pa rin ang sinisigaw. At ngayong nagtatrabaho na ako, iyun pa rin, bulok ang sistema, kailangang baguhin. It has been bulok ever since then. If it has not changed until now, then it must be permanent. You don’t blame something you can’t change. You accept it. And if it can be changed, why not yet? You don’t do that to me.
Kung titingnan ito bilang pagpapakamatay ng isang batang hindi nakabayad ng tuition, ay masasabing isa lang itong isolated case. Pero kung hindi tayo sa suicide titingin kundi sa mga pangarap nilang kinikitil, isa itong serial killing. Ilang kabataan, mahuhusay na kabataan to be specific ang hindi na nagbalak makatungtong sa UP dahil alam nilang wala naman silang ipambabayad dito. Ngayon, mas naging mapanganib pa ang pakikipagsapalaran, dahil totoo ang paniningil ng tuition. At dahil sa nangyari, maari na ring lagyan ng MMDA sign. “Bawal hindi magbayad, Nakamamatay!”
Nagpakamatay si Kristel Tejada. Ginawa niya iyun sa sarili niya. Itinulak man siya ng pagkakataon, ng UP, ng paniningil ng tuition, or kung ano pa mang dahilan, siya pa rin ang nagdesisyon para sa sarili niya. Kaya I won’t ask for “Justice for Kristel!” Isang pakikiramay na lang sa kanyang mga naiwan.
Ngunit kailangan pa ring manaig ang hustisya. Hustisya para sa kanyang pangarap na pwersahang inalis sa kanya. Hustisya para sa mga katulad niyang matatalinong mag-aaral na tinatakot nang mataas na matrikula. Hustisya para sa kanilang mga mahihirap na galing lang ang puhunan sa pagnanais na maging Iskolar ng Bayan.
KATARUNGAN PARA SA ISKOLAR NG BAYAN!
Mula sa facebook page ng #scrapSTFAP, though parang ginagamit ang event para pangangampanya
September 5, i started processing my Dad’s PhilHealth membership and retirement papers, hence i needed some signatures from the GSIS. I had no idea how to do things, and i thought the easiest was to use the internet. After getting a number from the GSIS website, i called them, but nobody was answering. So i tried @talktoGSIS their twitter account. Akala ko, they would respond like MMDA, na hindi nata-trapik ang pagresponde sa mga katanungan ng masa. But no. walang reply. Until finally, na-late lang pala.
Pero iyun, para sa mga susunod na magtatanong, the GSIS contact number is 847-4747. TY.
Medyo napipikon na ako kay PNoy lately, dahil sa nansesermon na naman siya ng Media for being unfair sa mga news. He is actually looking for good news, na hindi naikakalat ng mga sikat na mambabalita. PNot, trabaho ng gobyerno ang magkalat ng good news, mayroon nga kayong sariling station di’ba, paunlarin kaya ninyo ang PTV 4. aagaw-agawin ninyo sa ABS-CBN ang channel tapos hindi naman ninyo aasikasuhin.
At ano nga ba ang good news na gusto ninyong ikalat? Nasaan na ang tuwid na daan? Anu nang nangyari sa mga naakusahan? What if pinabilis muna ninyo ang Justice System, bago ninyo sinabing bibigyan ninyo ng hustisya ang bansa. Good News? Anu nang nangyari sa pinakamalalaking news? Nasaan na ang mga kaso ni GMA? Mababasura na? Nasaan na ang mga kaso kay Corona? Makakalimutan na? Nasaan na ang mga kaso sa Maguindanao Massacre? Nasaan na?
At ang mga pangako, nasaan na? Kaya ba ayaw pang mailabas ng Freedom of Information Bill e dahil maglalabas lang ito ng mga information na magiging masamang balita?
Try kaya ninyo mag-usap ni Paula nang mapagalitan ka rin niya.
Yes, kay Paula Salvosa, our little miss amalayer. Ang nagpataob kay Ate Clau-clau sa eksenahan sa public space.
And to Paula, kampi ako sa iyo.
Una sa lahat, congratulations for making it to the top of the trending topics worldwide. That’s good news. Sikat na sikat ka na ngayon, na kahit sa hindi magandang paraan, as they say, bad publicity is still publicity. So there, ansabe ng MYX, nanghinayang na lang sila at hindi ka nila kinuha. Or not na lang din.
Pero sa totoo lang, kapit ka lang. Todo yang pinagdadaanan mo at hindi ko alam ang nararamdaman mo, pero sa mga kaibigan ko, though ginagawa namin joke ang amalayer, e ipinagtatanggol kita. Tama ang ginawa mo. Matatapang ang mga Pinoy, at pinakita mo ang values na iyun. Palaban, hindi magpapaapi. Kadugo ni Bonifacio. Imagine a world na lahat nang inaapi ay lumalaban. Di’ba walang gulo, dahil walang mangangahas na manlamang ng tao. Inukilkil kasi sa ating mga Pilipino ang pagiging mabait at mapagpatawad. Pero maliban na lang sa jeep na patok na alam naman nating never mapupuno, may hanggangan ang lahat. Walang Hanggan nga, natapos, e.
Ikalawa, maganda ang ginawa mong example para sa mga ayaw magka-cancer. Kapag galit ka, ipakita mo, huwag itago. Laging sinasabi, sa mga napapanood sa TV, na ilabas mo ang nararamdaman mo. Ngayong inilabas mo ang nararamdaman mo, dapat ka bang husgahan?
Ikatlo, Naniniwala akong hindi ka perfect, dahil hindi ko gets kung bakit mo in-emphasize na edukada ka. Though hindi ko alam kung ano ang point mo, sinubukan ko pa ring intindihin. Are you implying na edukado ka at hindi ka dapat inaapi? Maganda iyun, na kaya ka nag-aral ay para magkaroon ng karapatang lumaban. Pero kung ini-imply mo naman na edukado ka at si Ate Amaledigard e hindi, medyo pagiging judgmental iyun. Pero okay pa rin in some ways. Si Sharon, kasi, sa Bukas Luluhod ang mga Tala, ay naapi rin ng mga edukado, so maybe one day, kung hindi man edukado si Amaledigard, E mag-aspire siyang makaganti sa iyo. Which is good at susubukan niya ang lahat para umunlad at pabagsakin ka.
Pero ngayon, masasabing ikaw ang Aping-api Walang Kakampi Awardee at ikaw ang bagsak sa mata nang marami. Ang kagandahan naman sa konsepto nang marami, ay mayroon ding kaunti. May mga kaunting naniniwala pa rin sa iyo. Isa ako doon.
Doon sa mga nagko-correct ng grammar mo at pronunciation, na luckily wala kang transcription dahil baka pati spelling mo ay masita, including indention, e dedma na, isa sa pinakamahusay sa Business English ang Pilipinas sa buong mundo at kasama ka sa statistics na iyun, your grammar counts. Sa mga perfectionist naman na inuuna ang grammar over galit, mag-contemplate kayo kung bakit kayo nasa kinalalagyan ninyo ngayon, there’s more to life, huwag mabuhay bilang autocorrect ng MS Word.
Para naman sa mga nagco-condemn sa iyo at sa act mo. Dalawa lang klase sila, isang sanay magtiis at isang makapal ang mukhang magmalinis. I’ve read a post of someone na nagagalit sa kalukaretan mo sa LRT, pero narinig ko na naman siya kung paano magmura sa mga inuutusan niya. Marami rin diyan na kung humatol na parang hindi todo mangmaliit ng kapwa.
But again, what do we learn here? Walang CCTV sa LRT station. Kung meron man, bakit hindi ilabas ang footage para malaman kung she was really grabbed at para maturo na kung #husdalayer.
Next, this may not be a cybercrime dahil wala pang batas na maayos ukol don, pero hindi ba ito bagay na kalevel ng sex scandal, kung saan may batas nang kaakibat. Sino ang nag-post nito? Mayroon siyang resposibilidad sa na-post niya na wala namang pahintulot kay Amalayer. Dapat ay mademanda ang taong nagpost nito, sa kung anong kaso, siguro naman, may abogadong makakaisip nito.
Kampi ako kay Paula sa issue na ito. Bakit? Dahil natatabuanan ng bad news ang mga good news sa Pilipinas. Hindi dahil mga bad news lang ang pinapakita ng mainstream channels at dahil ito ang nagre-rate at gustong mapanood nang nakararami, kundi dahil ito ang totoo. Marapat pa ngang magpasalamat ang pangulo, sa mga istasyon sa mga nakakabulag nitong mga soap opera, at kahit papaano ay napapatakas ng mga ito ang mga Pilipino sa kahirapang tunay na nanaig sa bansa. Ang Pilipinas ay hindi pa nakakaahon sa panahon ng pangamba, mula pa noong Martial Law hanggang sa ngayon. Composure at this time is insanity.
PS. just to make it less serious, dahil na carry the waves ako, here is i think the best parody of Amalayer. and That’s Cyber-Entertainment.
It wasn’t so bad when soft drinks were the occasional treat. But now sugary drinks are the number one source of calories in the American diet. With one third of America overweight and another third obese, it’s a wonder anyone is still swallowing what the soda companies are selling.
Big soda companies have billions of dollars to tell their story, but we have each other. Oh, and we have the truth. Help The Real Bears spread the truth about soda by sharing the film.
Total Repost mula sa youtube. Pero maganda kasing nailalahad ang katotohanan, at hindi tayo nagpapasilaw sa magagandang sinasabi. Pero totoo namang happiness ang ibinibigay nitong isandaang taon nang nagdiriwang nang pagpapayaman mula sa lason na kanilang kinakalat.
In this line.
Bakit hindi kasama ang soft drinks sa mga dapat kuhaan ng Sin Tax
