First there was this.
This was taken some five years ago. Kaya medyo poor ang quality. Pero kinuhaan ko ulit ng picture para mas malinaw.
Higit-kumulang Five years, pero nakatago pa rin ang pregnancy test na ito. Call me sentimental, but i’d rather be called daddy, dahil a lillte less than nine months after that test. Ipinanganak na si Euan. Yuh, uulitin ko ulit ang kwento. Nasa tambayan ako sa UP at sinasabihan ako ni Hasmin na hindi pa siya nagkakaroon. Hindi ko daw siya pinapansin. Tapos after a week, sinasabi pa rin niya sa akin yun, hanggang nasa kwarto na ulit kami. Hinarap na niya ako, saying na hindi pa rin siya nagkakaroon. So we did this pregnancy test.
Ang plano namin, among the many plans e five years bago sundan si Euan. Or ten, sabi ni Hasmin, pero okay na ako sa five. Yung tipong pagka-graduate ni Euan ng college na four year course, pwede pa siyang magpahinga ng one year, bago niya pag-aralin ang kapatid niya. Other plans include a church wedding at si Euan ang ring bearer, at sexy na ulit si Hasmin. So we did this.
Intrauterine Contraceptive
Medyo wala pa naman usapin ng RH Bill noon, though more on Lampake naman ako talaga. Pero we opt to have our family well planned. Noong unang taon e medyo ingat-ingat lang sa paglabas-pasok at labas. Minsan Sumasabay sa kanta, i mean to the rhythm. Then natakot na kami, mga after more than a year, nag try na kami ng ibang form of family planning. Sabi ang Intrauterine Device daw na ito or IUD can prevent us from having a second baby within five to ten years depende sa gusto namin. Medyo maliit lang ito na nipapasok sa loob ng wife pero for more reference sa size, tinginin ninyo ito.
Kahit ganyan lang iyan kaliit, e 99.9% naman iyang effective. Mas maliit pa sa percentage sa mga mahihirap sa Occupy Wall Street which is 1%. Pero iyun ganun siguro kami ka-unique. After three years. Ito na.
One week pa lang na delayed si Hasmin e nag-panic na siya. Saying hindi siya pwedeng mabuntis. Sabi ko naman. Hindi ka pwedeng mabuntis. Kasi nga may IUD. Siya naman, hindi siya pwedeng mabuntis dahil this year, marami siyang plano, kailangan na niyang yumaman. Ako naman hindi ka pwedeng mabuntis dahil naka-IUD ka. Teh siya ulit, hindi siya pwedeng mabuntis dahil sabi niya, nagpramis siya sa office na hindi siya mabubuntis. Than ako ulit, hindi ka pwedeng mabuntis. Hindi pa ako handang maging isang ama, i’m just twenty five. Yan talaga ang mga tumakbo sa isip namin noong oras na iyun. Among other things.
Iyun, sabi niya, bili ka na ng Pregnancy Test. Sabi ko, Pregnancy Test are more effective kung titingnan after one week na delayed. Hindi ko alam kung saan ko nakuha iyun. Parang gusto ko lang i-delay ang katotohanan. Pero iyun, sige na, go na. Bumili ako ng dalawa. Tig-isa kami.
At iyun nga. The next morning.
This is a tale of a failed Intrauterine Device. So what do we do? Hasmin is pregnant and she has an IUD inside her. Could we be the .1% of the IUD users? Punta na kami ulit sa aming OB Gyne. Whatever the case is, siya na ang magpaliwanag sa amin. Then iyun. She checked the IUD. Medyo na-dislocate daw. So sabi namin, tanggalin na niya. But no. Hindi pwede. Kailangan muna ma-ultrasound to know the location of the IUD and the baby. Iyun naman. Nagpa-Ultrasound na nga kami.
The baby is inside the womb. Iba sa kinakatakot ko na baka maging ectopic ang pregnancy. And the heart beat is strong. Wow, ang survivor naman ng baby namin. Ang lakas. Kinaya ang IUD, at sa heartbeat pa lang, parang nagsasabing, kapit lang! Laban na ito! Hasmin was actually inspired by the strong heartbeat. Parang gustung-gusto daw ng baby namin mabuhay.
Kaya naman iyun. Tulad ng statement ng heartbeat second baby namin. Laban na ito.
Euan, the IUD and U2 (working title pa lang)
Like this:
Like Loading...
