Tag Archives: poetry

A Non-Biodegradable Day

O ang araw ng mga plastik.

Shet. This will be very random. Diarrhea of thoughts that puzzled me the whole day. When the gods became less than me in the presence of the devil.

Hindi ko alam kung nagagalit ako. O nafu-frustrate. O nanghihinayang. O katulad ng dati, may ibang emosyon akon ghindi kinikilala sa loob na nagpupumilit lumabas, ngunit ang problema ay hindi ko ito ma-pin point kaya, pointless.

But bear with me. Maki-oso sa akin.

ilang araw bago ang araw ng mga plastik. Narinig ko ang galit. Ang nagsasabing ayaw magalit at magturo ngunit sa limang beses na pagbanggit nito, parang gustong magalit at magturo.

At ngayong araw ng mga plastik. dumating ang kagagalitan. Ang dapat ituro. Na kahit ang makapili, magtatanggal ng bayong, at maglalakas ng loob para isuplong ang may sala. Ngunit wala kahit makapili ngayong araw na ito. Dahil ngayon ang araw ng mga plastik.

Fuck.

Siguro galit ako dahil alam kong…

Ang alamat ng mga Diyos-diyosan, nang mga kimi at ng choosing your battle.

A few years ago. meeting. Wala pa ang head. May mga taong nagsasabi na itong head na ito ay mali. Hindi makatao ang kanyang pamamahala. Basta. Sabihin na natin na lahat may masasabi sa mga taong ito. Ako naman, ayos lang sa akin. Pero galing ako sa isang lugar kung saan ipinaglalaban ang boses ng nakararami. Ipinaglaban ko. Sinabi ko sa harap ng leader na hindi siya magaling. Na masama siya. And to prove my point, sinabi ko ang mga sinasabi ng mga kasamahan ko. To my surprise. Wala silang nasabi. Hindi nila inulit ang binuka ng mga bibig nila.

Well life. After nun, nagsimula na akong yumuko.

Pero hindi naman lahat sa industriya ay ganun. Naalala ko noong may sinabihan akong isa ring diyos na mahirap siya katrabaho. Totoo naman. At natuwa naman ako. Kinatigan ako ng mga kasama ko. At sila naman ang tinitingnan ko kapantay ng aking mata.

At nito namang huli. Nakayuko na ulit ako.

Nakarinig ako nang pambibintang na ayaw ibigay. At mga paninising ayaw ilabas. Nakarinig ako ng mga pagalit para sa mga hindi kinauukulan. Masama ang loob ng lahat. Ako, okay na ako. Wala na akong pakialam, dahil umapisa pa lang, parang nasabihan na akong huwag makialam. Kaya wala akong sama ng loob. O marahil meron din. PEro wala naman talaga.

Hanggang sa dumating ang araw ng mga plastik. Ang araw na ang mga nagagalit na ito ay iniharap sa dapat kagalitan.

Ganun pala magalit ang mga Diyos. Ganun sila maglabas ng sama ng loob. Nakangiti. Namumuri.

DUFUQUE.

Naawa lang ako dun sa mga napagbuntungan ng galit.

Basta, nakakadiri.

Walang makapagsabi ng tunay nilang nararamdaman. Alam ko ang mga nakikipaglaro. Gusto ko iyun. Pero yung mga lumuluhod na lang. Yung harap-harapang walang magawa, hindi masabi ang nararamdaman. Nakakadiri.

Ang totoo, natatakot ako sa mga panahong iyun, kasi parang hindi maitago ng mga mata ko ang pagtataka. Bakit nila nagagawang ikubli ang galit nila? Bakit hindi nila maipakita na may mga taong mawawalan ng trabaho at isang tao lang ang may kasalanan? O sige. Lahat may kasalanan, pero ang kasalanan lang naman ng iba ay ang hindi pagiging malakas para tumuligsa.

Kaya kong tumuligsa, pero hindi ko pa panahon ang pagkakataon na iyun. Hindi iyun para sa akin.

At okay lang sa akin yun.

Hindi ko matapos-tapos ang Inheritance. Ito ang huling libro sa Eragon. Ang hirap basahin, pero may mga aral naman akong pinanghahawakan after every now and that.

"...If you don't make a few enemies every now and then, you're a coward or worse..."

Hindi ko sinasabing matapang ako. Pero alam ko, may mga taong ayaw sa akin. Pero sabi nga sa twitter. Ang opinion ng ibang tao sa akin ay hindi ko business. Dahil kung business ko iyun, sa tingin ko, malaki na ang kita ko.

Pero hidni naman. Eto pa rin ako. Nakayuko. Dahil kahit ambaba nila, kailangan ko pa rin silang tingnan.

The Day the Saucers Came by Neil Gaiman

That day, the saucers landed. Hundreds of them, golden,
Silent, coming down from the sky like great snowflakes,
And the people of Earth stood and
stared as they descended,
Waiting, dry-mouthed, to find what waited inside for us
And none of us knowing if we would be here tomorrow
But you didn’t notice it because

That day, the day the saucers came, by some coincidence,
Was the day that the graves gave up their dead
And the zombies pushed up through soft earth
or erupted, shambling and dull-eyed, unstoppable,
Came towards us, the living, and we screamed and ran,
But you did not notice this because

On the saucer day, which was the zombie day, it was
Ragnarok also, and the television screens showed us
A ship built of dead-men’s nails, a serpent, a wolf,
All bigger than the mind could hold,
and the cameraman could
Not get far enough away, and then the Gods came out
But you did not see them coming because

On the saucer-zombie-battling-gods
day the floodgates broke
And each of us was engulfed by genies and sprites
Offering us wishes and wonders and eternities
And charm and cleverness and true
brave hearts and pots of gold
While giants feefofummed across
the land, and killer bees,
But you had no idea of any of this because

That day, the saucer day the zombie day
The Ragnarok and fairies day, the
day the great winds came
And snows, and the cities turned to crystal, the day
All plants died, plastics dissolved, the day the
Computers turned, the screens telling
us we would obey, the day
Angels, drunk and muddled, stumbled from the bars,
And all the bells of London were sounded, the day
Animals spoke to us in Assyrian, the Yeti day,
The fluttering capes and arrival of
the Time Machine day,
You didn’t notice any of this because
you were sitting in your room, not doing anything
not ever reading, not really, just
looking at your telephone,
wondering if I was going to call.

(Magandang materyal ng tula dula. Salamat kay Ona at hinayaan niya akong bilhin ang Fragile Things ni Neil Gaiman. Ang gaganda lang ng mga sulat doon. Oo, yung font. At isa ito sa mga favorites ko. Magugunaw na ang mundo, hinihintay mo pa rinang tawag ko. )