PINTO ART MUSEUM EXPERIENCE

 

Hindi ko pa nasubukang magbiyahe mag-isa for the sake of travelling alone. Kung lalabas ako, dalawa lang yan; i am with someone i love, or i am on an assignment. Lumalabas din ako para mag-workout, magbike, magswim, that is for fitness. Kumakain din ako sa labas mag-isa dahil inabutan ako ng gutom. Kung manonood man ako ng sine, para lang magpalipas ng oras. Pero yung mag-aaksaya ako ng oras at pera para lumayo sa bahay dahil gusto ko lang mag-isa, hindi ko pa nagagawa.

Pero nitong mga huling araw, napaka-inviting ng idea na umalis mag-isa. Gusto kong mag-Baguio. Gusto kong maranasan yun mga sinasabi sa pinterest at sa IG na mga quotes na baka may chance akong makilala ang sarili, makadiskubre ng bago, magkaroon ng bagong karanasan. Kaya iyun sinubukan ko muna. Kasi nga, “Don’t grow old without ever traveling alone.”

Kaya bago subukang akyatin ang Baguio, ibang bundok muna ang inakyat ko. Antipolo, the land of Our Lady of Peace and Good Voyage at ng Hi-Hi-Hinulugang Taktaktak (Kung kaedad kita, kinanta mo ang part na ito).

Pero hindi naman ang mga ito ang pinunta ko dito. Isa sa mga binibisita sa Antipolo ang Pinto Museum. Kilala rin ito bilang Pinto Art Gallery at Pinto Art Museum, at matatagpuan ito sa isang exclusive subdivision sa San Roque, Antipolo Rizal Province. (Exclusive subdivision ito kasi may guard na nagtatanong sa mga papasok eh). Bukas ito mula 9am hanggang 6pm, so basically, office hours at ang opisina nila ay matatawagan sa numerong (02) 697 1015. ayan na ang detalye. Free advertisement na ito for them, dahil nagbayad ako ng 180 pesos sa entrance. and students, mas mababa ang presyo. Kaya kung may ID, prepare na ninyo at sabihing, “Ate, student, malandi pero paasa lang, kaya virgin pa rin.” at makakakuha ka na ng discount.

Iyun naman ang mahalaga. Bago pumunta sa pupuntahan, i-google na muna ang mga bagay-bagay. Dahil tulad ng ganda, pag alam mo ang daan papunta, meron ka ng fifty percent chances of winning.

Mula sa Robinsons Metroeast sa Marcos Highway, Sumakay ako ng jeep na Antipolo. 20pesos ang pamasahe, kaya naman alam kong mahaba-haba ito. Sa terminal na ako bumaba, kung saan bababa lahat ng nakasakay sa jeep, pati na ang driver para pababain ang mga ayaw pang bumaba. Mula doon, tricycle na ang sinakyan ko. Kahit anung tricycle mukhang pwede naman dahil napakaraming tricycle sa lugar. Sinabi ko lang na Pinto, alam na nung driver. 50 pesos naman ang bayad sa tryk hanggang sa gate na ng museum.

Ayun, so basically, 70 pesos papunta, 180 entrance, tapos pabalik, 70 din, 320pesos at pwede nang ma-enjoy ang Pinto Museum. Noong una kong tapak sa musuem, pagpasok sa gate, nakaramdam ako ng saya.

IMG-1458200136486-V

Parang achievement unlocked. Nakarating na ako sa Pinto. Mga ilang linggo ko na rin kasing naisip puntahan ang lugar na ito at ito na nga. Maganda ang lugar. Bago, nakakapanabik. Pero higit pa sa lugar, masaya ako na narating ko ang museum.

It was a Thursday, i guess. Kaya nang makarating ako ay mabibilang sa kamay ang mga tao. Ang nagparami sa lugar ay ang mga ikakasal na gumagawa ng mga pekeng ala-ala bago sila ikasal. Dalawa lang sila pero ang mga nagta-trabaho para sa kanila ay mga sampu. Pero hinayaan ko na silang magpakasaya dahil alam ko namang maghihiwalay rin sila.

Dahil nasa labas naman ang mga nagpe-prenup, walang mga tao sa mga galleries. Una kong napuntahan ang collection nila ng mga anito, bul-ol at mga hinabing tela ng mga katutubong Filipino.

Dahil walang tao, hindi nakakahiyang magphotoshoot. Salamat sa front camera at timer ng telepono ko. Iyun, marami akong nagawang Selfie. Pero tingnan na lang ninyo yun sa FB ko para hindi masyadong nakakahiya dito.

Pinto Museum (25)

Pinto Museum (24)

Matapos ang tour sa Gallery na ito, yung anim na magkakasamang galleries naman ang pinuntahan ko. Nandoon ang mga paintings, scuptures at mga installation arts na kung hindi kulang ang mga pagkakabasa ko ay mga likha mula noong early ninetiees hanggang sa kasalukuyang panahon.

Mula sa grupong SalingPusa ang pinakamalaking painting sa museum. At ilan sa mga members ng Salingpusa ang nagkaroon na ng sariling pangalan at nagkaroon ng kanya-kanyang gawa na nakaexhibit na rin sa loob. ilan sa kanila ay sina Elmer Borlongan, Jose Santos III, Tony Leano, Jim Orencio, Ferdie Montemayor, and Pamela Yan Santos.

I’ll focus on the works kapag bumalik ako sa Pinto Museum na may kasama na ako. Pero sa ngayon, ito munang mga larawan ang maibabahagi ko.

Hindi naman nga kasi ang arts ang pinunta ko dito. Gusto ko lang subukan kung ano ba ang feeling na magbiyahe mag-isa. Trial muna kung gusto ko ba, kasi mahirap naman kung Baguio agad, pitong oras din na biyahe iyon.

At gusto kong makilala ang sarili ko sa paraang tulad ng sinasabi nila. Get lost and you’ll find yourself. Baka may malaman akong bago tungkol sa akin. Para rin mapalawak ang mga known areas ko sa Jo-Harri Window.

Success naman.

Ngayon alam ko na na ayoko ang ginawa ko. Ayokong umalis mag-isa. Ayoko ng memory na sa akin lang. Gusto ko nang may kasama. At dahil maganda naman ang nakita ko sa Pinto Museum, babalik ako dito. Hindi na nga lang nag-iisa.

 

Pinto Museum (28)

Ang Pipit na Hindi Marunong Umawit

 

Pipit

Sa isang mataas na puno ng sampalok

Lumabas sa isang itlog ang isang kakaibang pipit.

Dahil habang ang kanyang mga kapatid ay sabik na sa awit,

Ibang tinig ang lumalabas sa kanyang bibig,

Tweeek. Tweek. Tweeek.

 

Nalungkot ang batang pipit.

Hindi kasi siya marunong umawit.

Hindi maganda ang kanyang tinig,

kahit pa anung gawin niyang pilit.

 

Napansin ng ina ang kanyang kalungkutan.

“Anak, bakit ka nalulungkot? Dahil ba ikaw ay hindi katulad nila?”

 

“Inay, Hindi po ako marunong kumanta?” sabi ng pipit.

“Paano ko po kayo mapapasaya?”

 

“Hindi naman lahat ng ibon ay napisa para umawit,” paliwanag ng Ina.

“May iba-iba tayong galing na makakapagpasaya sa iba.”

 

Kaya’t isinama ng ina ang batang pipit sa paglipad

Nakita nila ang iba pang mga ibon sa buong gubat.

 

Una nilang nakita ang isang Manok.

May hawak na kawali at malaking sandok.

“Mareng Manok, anong niluluto mo?” bati ni Inang Pipit

“Mayroon kasing salu-salo sa bayan,” Sabi ni Mareng Manok.

“At ako ang kinuha para magluto ng tanghalian.”

At doon naisip ng pipit.

Masarap lagi ang pagkain sa bayan, at si Mareng Manok ang dahilan.

Isang tagaluto si Mareng Manok.

Masaya ang lahat sa masarap niyang inihahain.

 

Pagdapo ng mag-inang pipit sa Puno, may Kalaw na gumagalaw.

“Aling Kalaw, anu po ang inyong pinupukpok sa puno?”

“Ito ang bahay ng bagong kasal na kalapati,” sabi ni Aling Kalaw.

“Ginawa ko para maging tahanan nilang dalawa.”

At doon naisip ng pipit.

Isang arkitekto si Aling Kalaw.

Napapasaya niya ang lahat sa mga tirahan niyang binibigay.

 

Nakasalubong naman nila sa langit ang isang Agilang nagbabantay.

“Mamang Agila, ano po ang inyong hinahanap?”

“Wala akong hinahanap,” sabi ng Agila.

“Binabantayan ko ang lahat, para walang gulong maganap.”

At doon naisip ng pipit.

Isang Pulis si Mamang Agila.

Dahil sa kapayapaang dala niya, lahat ay pwedeng magsaya.

 

Isang puting-puting Kalangay naman ang kanilang nilapitan.

May mga munting ibon siyang ginagamot at inaalagaan.

“Manong Kalangay, para saan po ang gamot na iyan?”

“Ito ang bitaminang pampalakas,” sabi ng Kalangay.

“Kailangang panatilihing lahat ay may magandang kalusugan.”

At doon naisip ng pipit.

Isang doktor si Manong Kalangay.

Masaya ang lahat sa dahil masigla ang kanilang katawan.

 

Napansin din nila ang napakagandang mga pabo at paboreal.

May ginagawa silang mga disenyo para sa magaganap na kasal.

“Napakagana naman po niyan, Pabo at Paboreal!”

“Kailangang maganda ang mga damit na aming gagawin,” sabi ni Pabo

“Hindi lamang maganda, masarap pa kung susuotin,” dagdag pa ni Paboreal.

Mga mananahi sina Pabo at ang Paboreal.

Dahil sa disenyo nilang magaganda, nagiging masaya ang lahat ng kapwa nila.

 

Doon naisip ng Batang Pipit na pwede siyang makapagpasaya ng iba

kahit hindi niya kaya ang magandang pagkanta.

“Inay, alam ko na po ang aking gagawin,” sabi niya.

“Ibabahagi ko po ang aking natutunan ngayong araw

sa iba pang ibon na tulad natin.

Tutulungan ko silang alamin

kung ano ang gusto nilang maging sa kanilang paglaki.

Magiging guro ako inay!”

 

Natuwa ang inang Pipit sa narinig sa anak.

 

“Magdadala ako ng karunungan. Magdadala ako ng kasiyahan,

Magdadala ako ng pangarap gamit ang aking mga natututunan!”

 

WAKAS

 

PS.

This is my first attempt in writing a children’s story.

Pwede itong tawaging Pabula dahil hayop, mga ibon ang mga bida.

Sana ay inyong magustuhan.

Comments will be very much appreciated

THE LAMPARA BOOKS ILLUSTRATOR’S PRIZE 2016

Call for Artists

Lampara Books is opening a contest for those who wants to be children’s book artists. R

Lampara Books

THE 2016 LAMPARA BOOKS ILLUSTRATOR’S PRIZE

(Sponsored by Lampara Publishing House, Incorporated)

ABOUT THE CONTEST

  1. This contest is sponsored by Lampara Publishing House, Incorporated (LPHI).
  2. The contest starts on February 29, 2016 and ends on April 29, 2016.
  3. Any person who can illustrate a children’s story can join the contest, except for employees of LPHI and its sister company Precious Pages Corporation (PPC), as well as their relatives up to the fourth degree of consanguinity or affinity.
  4. To join, the participant has to download the story from the LPHI official website www.lamparabooks.com.ph
  5. The participant can choose any three segments from the 14 segments of the story to illustrate and serve as his/her entries.
  6. A segment of the story can be illustrated as either a
    1. spread, or
    2. two (2) one-page illustrations facing each other.
  7. The actual page sizes are:
    1. single page—20.32 cm x 22.86 cm (8 inches x 9 inches)
    2. spread—40.64 cm x 22.86 cm (16 inches x 9 inches)
  8. The illustrations can be done either freehand or through digital rendering. Bleed-page illustrations are preferred.
    1. For illustrations done free-hand:
    2. Mixed media can be used.
    3. It should be laid out on paper or board suitable for scanning.
    4. It must be scanner-ready.
  9. Illustrations that use collage—or any other similar style—as a medium are also accepted, provided the participant submit them printed out on suitable paper from a digital file in the required actual size.
  10. For the illustrations done through digital rendering, they must be printed out on suitable paper.
  11. The participant must indicate the text block/s on the illustrations. He/she is free to layout the text on the pages provided he/she retains the fonts and the font sizes as downloaded from the Web site:
    1. Tagalog text: Avant Garde Bk BT, 14 pt, boldface
    2. English translation: Arial, 12 pt, boldface
  12. The participant must indicate on the bottom margin of each illustration the segment number of the story.
  13. The deadline for submission of entries is on April 29, 2016 at the close of office hours (5:00 PM).
  14. The illustrations must be wrapped in protective covering for submission.
  15. The participant must submit his/her entry under a pseudonym, which he/she must write also on the bottom margin of each illustration.
  16. Each entry must be accompanied by:
    1. a duly accomplished entry form with pen name, real name, current residential address, contact address, birthdate, gender, civil status, company affiliated with, schools attended and published works, also downloaded from the LPHI Web site, http://www.lamparabooks.com.ph and
    2. an affidavit attesting to the originality of the artworks as the participant’s own work.
  17. The entry, entry form and the affidavit of originality must be contained in a sealed white business envelope, on the lower right corner of which is written the participant’s pseudonym.
  18. The envelope containing the entry, the entry form and the affidavit of originality must be addressed to: THE 2016 LAMPARA BOOKS ILLUSTRATOR’S PRIZE. C/O  MS. AIKO CLARIZZA BUDUAN-SALAZAR. LAMPARA PUBLISHING HOUSE, INC.83 SGT. E. RIVERA ST. BRGY. MANRESA, SAN FRANCISCO DEL MONTE, QUEZON CITY
  19. The envelope containing the entry, the entry form and affidavit of originality must be delivered personally to the above address.
  20. Judging shall be held at the PPC Multi-purpose Hall on May 10, 2016 with the attendance of a DTI representative.
  21. Entries shall be judged according to the following criteria:
    1. Interpretation—25%
    2. Creativity—25%
    3. Composition—25%
    4. Overall visual impact—25%
  22. The decision of the judges shall be final with the concurrence of the DTI.
  23. There will be only one winner who shall be given a cash prize of Php 25,000.00 and a certificate of merit.
  24. The prize shall be subjected to the 20% tax for prizes exceeding Php10,000.00 and shall be shouldered by the winner.
  25. The name of the winner shall be announced on May 12, 2016 on the LPHI official Web site and on Facebook.
  26. Notification through registered mail shall also be sent to the winner.
  27. The awarding ceremony will be held at the SMX Mall of Asia International Convention Center in September 2016 during the annual 37th Manila International Book Fair.
  28. If unable to attend the awarding event, the winner may claim his/her prize within sixty (60) days from receipt of notice of the awarding event at the LPHI main office at the address mentioned above. Upon claiming the prize the winner must present 2 (two) valid government IDs.
  29. Any unclaimed prize after the redemption period will be forfeited in behalf of Precious Pages Corporation with the prior approval of DTI.

 

  1. Per DTI-FTEB SPD Permit No. Series 2016

Lampara Books Illustrators PriZE 2016

Ang Pinakamagandang Puso

Ito ang kwento ng pinakamagandang puso.

Hindi ang pinakamabuti.

Hindi ang pinakamalambot.

Hindi ang pinakamapagmahal

Kundi nang pinakamagandang puso.

 

Minsan nakita siya ng isang batang-batang puso.

Pulang-pula, mapintog.

Walang sira.

Wala pang bakas ng pagkadurog.

 

Sabi ng batang puso, “Ako ang pinakamaganda. “

Pero ang mga pusong nakakasalubong niya, sinasabing hindi siya.

At itinuro siya ng mga puso sa pinakamaganda sa kanila.

 

Ang pinakamagandang puso ay nagtatago sa dilim na kahit natatakot ay pinasok ng batang puso.

Gusto niyang makita ang sinasabing tumatalo sa kanya.

Nanginig sa lamig ang batang puso sa kanyang bawat hakbang.

“Paanong magiging lugar ito ng pinakamaganda?” pagtataka niya sa kapaligiran.

Ang katahimikan ay sumisigaw. Ang kapaitan ay umaalingasaw.

 

Tiniis niya ang pangamba hanggang sa marating niya ang kinauupuan ng sinasabing pinakamagandang puso.

 

Agad siyang tumutol sa kanyang nakita.

Natawa.

Biro ba ito ng lahat ng puso sa kanya?

Ang sinasabi nilang pinakamandang puso

Parang nalaglag sa bangin.

Nagalusan dito.

Nasugatan doon.

May hiwa dito.

May uka doon.

“Ano ba ang pinagmamalaki nito?

Iyon bang kanyang korona?

Hindi niya iyun ikinaganda.”

 

“Anong ginagawa mo dito?”

Tanong nang pinakamagandang puso.

 

Sumagot ang batang puso.

“Ikaw daw ang pinakamagandang puso?

Paanong nangyaring ikaw ang pinakamagandang puso?

Sira-sira ka

Kulang-kulang

Nababakbak ka na at nababalatan

Halos mabutas na ang iyong katawan”

 

Marahang umalis ang pinakamagandang puso sa kanyang kinauupuan

Lumapit sa batang puso

Kinilatis ang sa kanya ay tila nangungutya.

Pero hindi siya nagalit.

Mas pinili niya ang umunawa.

 

“Bata ka pa at iyan ang iyong kagandahan

Wala ka pang sugat.

Hindi ka pa nababawasan.

Sarili mo pa lang ang iyong nakikita sa salamin

Tanging kagandahan lang ang laman ng iyong panalangin

 

“Samantalang ako ay tapos na sa aking sarili

Nagtiwala na ako

Ako’y isang pusong nakipag isa sa isa pa

Hanggang kaming dalawa ay maging iisa na.

 

“Ngunit lahat ay natatapos, lahat ay dapat maghiwalay

At sa bawat pagbabaklas, sa katawan ko’y may nababawas

Ang mga butas ko’y bahaging binahayan at iniwan

Ang mga sugat ko’y pangakong napako at kinalimutan

Ang korona mong tinutukoy na hindi ko ikinaganda

Ay isang punyal na iniwan ng aking huling nakilala

Pero hindi siya ang nagbaon nito sa aking katawan

Ako ang nagdiin nito, ito ay aking kasalanan”

 

Hinawakan ng batang puso ang punyal na nakatarak sa pinakamagandang puso

Napasigaw sa sakit ang pinakamagandang puso

Hinila ng batang puso ang punyal

Bahagyang lamang na umangat

Hindi niya natanggal

 

“Ako ang nagpasok niyan at ako lang ang makakaalis”

Sabi ng pinakamagandang puso.

“Dahan-dahan, tulad nang dahan-dahan kong pagpapatuloy nyan sa aking katawan.

Na kahit alam kong kailangan kong tanggalin sa huli

Hinayaan ko lamang

Habang tumatagal kasi ang pag-ibig at naiipon

Mas lalong lumalalim ang pagkakabaon

At kung gaano kasaya ang bawat oras na nahayaan

Ganoon din kasakit ang paghilang mararanasan

Hindi pwedeng biglain dahil may maiiwan

Na maaaring ikasakit din ng susunod na paglalaanan.”

 

“Hindi makapaniwala ang batang puso sa kanyang nasaksihan

Upang maging pinakamaganda, kailangan bang masaktan?”

 

Tinanong ng batang puso ang pinakamagandang puso kung tama ang kanyang naiisip

“Ikaw ba ang pinakamaganda dahil marami ka ng naranasan?

Ikaw ba ang pinakamaganda dahil marami ka ng alam?”

 

“Hindi.”

Sagot ng pinakamagandang puso.

“Ang alam ko lang, alam ko ang aking halaga.

Na hindi ko kayang ibaba para lamang sa iba

Oo minsan, ako’y umuunawa

Minsan ako ay nagtitiis

Naranasan ko na ring magparaya

Nasubukan ko na ring magpigil

Pero minsan ang hindi ay hindi pwedeng ipagpilitan

Kailangang tapusin ang hindi dapat matuluyan

At masakit iyon.

Bawat pagkakamali ay masakit.

Pero kailangang itama ang bawat pagkakamali

Pagbayaran ng pait mga naitayang hindi na mababawi.

 

“Matapos noon ay magpahinga.

At alaming muli ang halaga

At sumubok muli.

At mapagod.

Hanggang sa mahanap ang bubuo sa lahat ng aking pagkadurog.

Kapag nangyari iyon, maaalis muli ang hapis ng paghihintay

Dahil ang alam kong sarili kong halaga

Mayroon nang magpapahalaga.”

most beautiful heart