Tag Archives: Culture

Pasko Ng Pagkabuhay 2016

This year’s Holy Week made me see Marikina as a Modern City with an old soul.

Since staycation is my thing this lent, i tried my best to participate in the Catholic Celebrations in our town, Marikina. Yes town, because i still feel the provincial vibe in every corner of the City. It’s pretty much suburban here, being in the outskirts of the National Capital Region. But other than its geographical location, Marikina is home to the oldest catholic families in the country, with one of the century old churches in the Philippines, leading their faith. The Diocesan Shrine and Parish of Our Lady of the Abandoned, AKA Santuario Y Parroquia del Nuestra Señora de los Desamparados; in its Spanish Era Days and Dambana at Parokya ng Ina ng mga Walang Mag-Ampon in Filipino. (Teddy Locsin Jr. wont approve of the last.)

Our Lady of the Abandoned Church
Our Lady of the Abandoned Church

I had shared the Good Friday Procession. Now this is what I got from the Salubong, the morning mass, where Mary meets her son Jesus after He resurrects from the dead. It started at around 3:30 in the morning, followed by a stage play where the Images of Jesus and the Virgin Mary meet with the participation of angels as performed by the local kids.

A mass then followed where the Tres Marias, three of the most beautiful devout catholics joined in their gorgeous terno. The priest then blessed all the participants, followed by the blessing of the saints to be paraded around the community for the last time this season.

Thanks to the devout Catholic families that keep Marikina’s tradition of faith, this “Prusisyon” in Marikina remains to be one of the most participated an praised, keeping the soul of the city for the next generations to live with.

Here are the “Santo” that went around for the “Prusisyon” this Pasko ng Pagkabuhay.

 

Ang Prusisyon ng Our Lady of the Abandoned Parish Marikina

Huling Hapunan Last Supper
Huling Hapunan/Last Supper ang isa sa ipinagmamalaking showcase ng prusisyon dahil dito makikita sa isang karo si Jesus at ang kanyang labindalawang apostol.

Ang Prusisyon ng OLA, o ng Our Lady of the Abandoned Parish Church sa San Roque Marikina CIty ang isa sa pinakaaabangang highlight ng Semana Santa dahil sa napakaraming santong ipinaparada ng simbahan sa nasasakupan nito.

Elementary ako noong una akong nakanood ng mga ganito. May mga pagkakataon pa nga noon na umilaw kami, o sumama sa parada na may dalang kandila. Pagandahan pa yata kami sa paglalagay ng pansalo sa mga luha ng kandila. Minsan, yung cup na binutas, pero madalas, karton na ginupit na bilog at binutasan lang para suksukan ng kandila. Matapos naman ang parada, may pakain ang may-ari ng mga more than life-size na santo. Unahan na rin kami sa pagkuha ng mga bulaklak na ginamit para gayakan ang mga karo. Iyung mga bulaklak na iyon naman ang ilalagay namin sa altar namin sa bahay.

Our Lady Of The Abandoned Procession Good Friday (1)
Naghahanda na ang mga sakristan at mga lalaking manggagawa ng simbahan para sa pag-uumpisa ng prusisyon ng Our Lady of the Abandoned Parish Marikina.

Nito ngang Good Friday ng 2016 mahigit 70 ang nakasakay sa pinalamutiang mga karo at umikot sa Calumpang, San Roque, Sta Elena at Sto Nino. Alas Cinco kami umalis ng bahay dahil sabi, 6pm daw ang start. Pero 5:30 pa lang, umaalis na ang mga Karo sa Simbahan. Binaybay namin kung saan ang simula, at umabot kami sa pagbaba ng tulay ng Marikina. Doon nga naghihintay ang mga tao sa pagsapit ng Alasais para magsimula na..

Umusad ang prusisyon at gumalaw na ang mga nagtutulak ng karo. May kanya-kanyang dasal ng rosaryo ang iba. May mga wireless mic na at hindi na maingay ang mga generator ng nagpapailaw sa parada. Madami na ang nabago dahil sa teknolohiya.

Madami ang mga taong  umilaw sa mga santo. Pero mas marami ang mga taong nanonood na lang at kumukuha ng pictures ng parada. Isa na kami sa mga may dalang camera. O dalawa kami, kaya’t may mga kuha ditong mula sa Sony Xperia at sa IPhone. Narito ang mga nakuhaan namin. I’m proud to say na wala kaming na-miss.

 

 

 

Reaction Ko Sa Isang Tamad Na Sumulat Ng ArticleTungkol sa Estado ng mga Teleserye sa Pilipinas

Philippine TeleseryeFirst of all, why should we upgrade to hollywood level kung majority ng filipino audience ay hindi naman ito gusto? Bakit ipipilit sa Pinoy ang hindi naman nila naiintindihan? Gusto mo ng House or ER, e ano ba ang alam ng mga Pinoy sa ospital. Pagamutan, sige, pero alam nila yun katulad ng alam nila na pag wala silang pera, ire reject lang sila. Mas okay pa yun, at least naexperience nila ang ospital. E yung mga kababayan natin konsepto lang talaga sa kanila ang ospital, kalevel ng alamat ng pinya, maria makiling, mrt at penguins.

Oo, makapangyarihan ang media sa pagtuturo sa mga tao ng mga bago sa mundo. Ngunit wag naman sana nating ipasa sa iba ang trabaho ng gobyerno. Nagbabayad tayo ng tax at masakit sa kalooban ko na isiping pibakamahal pa yata ang tax natin sa mga Asian Counterparts.

And talking about asian counterparts, Next, who said that we are behind our asian counterparts? Sinong nagsurvey? Sinong mga tumugon sa survey? Hindi ba niya alam na binibili ng ating asian Neighbors ang mga shows sa Pilipinas?

At isa pa, really, Daniel Padilla vs Lee Min Ho and the guy you mentioned na hindi ko nga kilala? Really? Si Daniel pa lang yan, wala pa si Kathryn. Have you any idea of the following ng LUV U kids?

Ngayon punta tayo sa walong nabanggit.

8. Tama naman at tuluy-tuloy pa rin ang cliches. Pero napansin mo na ba si Matet bilang betfriend sa the Legal Wife, clihe ba siya? Si Beauty sa Moon of Desire, may sarili siyang love story diba, kahit bestfriend siya ng bida. At si meg imperial at mirabella, kulot ba sila, pangit ang ngipin o mapimple man lang? Sila ang modern day pangit, babaeng kahoy at taong pubies, cliche pa ba yun?

7. Sam Milby’s famous line is “I Never Said That I Love You” from Maging Sino Ka Man. Why would balagtas cringe to that? And by the way, i still say words like nais, sapagkat, tila, ngunit, why should we not use those words?

6. Its their character. They were wearing those outfit to strengthen their character. This is tv, not real life. Pero sige, sa Be Careful with My Heart, sinong weird manamit sa mga tauhan doon? Nag gegeneralize kasi ang sumulat, at least man lang sana, tumutok sa tv for s whole day.

5. Hindi ko naman nararamdaman na nanonood ako ng play with the teleserye. At kung oo, parang nasa tema naman yun n palabas like Kokey, as directed by Direk Wenn with the very Eugene Domingo. Though, Hindi ko alam kung saan galing ito, pero sana nakanood ang sumulat ng A Beautiful Affair, Alynna, Midnight Phantom. Para lang maramdaman niya ang pagkakakaiba-iba ng treatment ng mga teleserye. May mga moments dun sa mga shows na yun na tahimik lang affeted ka.

4. The series in the states last for 3 to 4 months as well, then they will go for another season. Walang idea ang sumulat sa industriyang sinusubukan niyang talakayin.

3. Why would you give an unknown a break? Kailangan syempre may mapatunayan siya. Pero sige, saan ba nagsimula ang mga sikat ngayon, diba kasi binigyan sila ng break. Pero kung guto mong manood ng mga shows na hindi mo kilala ang artista, try mo sa GMA or TV 5, mukha kasing taga ABSCBN ang mga pegs sa list e. O para hindi ako bias, Pure Love, hindi masyado kilala ang mga tao dun, at Dugong Buhay.

2. To be fair to Makisig Morales, he did look impoverish as Super Inggo. And Kim Chiu wore wig for My Binondo Girl and Ikaw Lamang. As for Coco, you should have seen him in Tayong Dalawa.

1. You were asking for series na hindi love story o love triangle? Hawak Kamay, Mutya, Aryana, Honesto, 100 Days, May Bukas Pa. All of them, children’s story. Not love story or love triangle.
Now, bakit ko ba sinulat ito? Simple lang, kasi walang alam Paolo guy sa sinusulat niya. Nakarinig lang ng kwentuhan ginawang article na. Okay lang naman, wala naman talagang pakialaman, kanya kanyang trip kung baga. Pero mali si Paolo. Nagpapasa ng work na hindi pinag-isipan. Walang dangal sa paggawa. Tamad at careless.
Or mali ako, isa syang hater na nagpapataas ng ratings ng website nila. Good job.
Sorry, hindi ako makatulog kaya patolero ako.

hindi pa ako makapagpigil, binalikan ko site at nakabasa ako ng mga comments doon, kaya nagcomment na ulit ako. ito na naman ang mga nasabi ko.

Nag-iinit ang ulo parang si Kimmy ng kimmy dora.

Sep 8, 2014 at 11:54 am
Name 8 Filipino TV Series that you’ve watched from start to finish before creating eight reasons not to watch them. O kahit lima lang. Baka sakaling maniwala ako sa pinagsasabi mo.

Ang tamad lang ng gumawa ng article na ito. Nakakuha lang ng mga pictures ng teleserye, akala nakapag-research na, Nakakita lang ng picture sa google, nakapaghasty generalisation na.

Sana maging responsible naman ang mga blog owners tulad nang hinihingi nilang maging responsible ang mga TV producers.

Sa mga nagsasawa na sa palabas sa Pilipinas, really, what was the last shows that you;ve watched?

At sa mga nagsasabing we can do better? Ginamit mo ang pronoun na “We.” Now tell us, what have you started?

And finally, “upgrade” to Hollywood standards? Wow, colonial mentality at its finest.

What we have to upgrade is our culture, At hindi ito babatay sa mga nagawa na ng ibang bansa kundi sa kung ano ang kailangan natin bilang mga Filipino. At habang ipinagkakait sa mas nakararami ang mataas na kalidad ng edukasyon, mananatiling takot mangarap ang mas maraming mamamayan at magiging mabagal ang pagbabago ng mga hinahanap nila sa mga palabas na kanilang panonoorin.

patawad sa mga maling grammar. mainit ang ulo. hindi ako nakapag-edit

Para Hindi Sila Malimutan

Matagal din nilang hinintay ang isa’t-isa

Mapalad ang mga bata ngayon at madali nang nahahanap ang pangalan ng kanilang mga pinagmulan dahil na rin sa makabagong teknolohiya na sinabayan ng mapagmalaking kultura kung saan mula pagsilang hanggang paglibing ay naitatala at naibabahagi na sa lahat. May kayabangan man. May magaganda ring dulot. Madaling mababalikan at makikilala ng mga bata ngayon ang mga nakaraang kung sa panahon natin ay kinatandaan, ngunit hindi natandaan.

Para sa inyo, Euan at Miguel, iyan sina Lola Henya, Eugenia Fulgencio Cruz, ang isa sa dalawang lola ninyong nakilala ko. Ang isa sa dalawang lola ninyong naabutan ko. Si Lolo Alberto S. Cruz naman ay hindi ko na naabutan. Kahit ang tatay ko ay hindi nakilala ang kanyang tatay, at maraming bagay ang maipapaliwanag nun tungkol sa akin. Pero para sa mga bata, lalo sa iyo Miguel, ikaw ay pinangalan sa iyong Lolo Alberto, kung kanino hinugot din ang aking pangalan. Kung ahhanapin ninyo sila pagdatingng panahon, ang mga lolo at lola ninyo sa tuhod sa bahagi ng aking tatay ay magkasamang nakahimlay sa Aglipay Cemetery sa Marikina.

Minabuti ko na ring dalhin si Euan dito sa sementeryong ito upang maranasan niya ang kanyang unang Undas. Nag-aaral na siya at marahil ay pagkwentuhan nila ang mga nangyari nitong bakasyon. May maibabahagi na siya sa kanyang mga kaklase. Paunti, pinakilala ko siya sa kanyang mga ninuno, kahit hindi naman niya iyun naiintindihan. Apat na taon lang si Euan. Madalas ay nakakalimutan ko iyun, at paminsan na lang naaalala tulad nung isang gabi, nung maihi siya sa kama. Bata pa nga pala ang panganay ko.

Unang Undas ni Euan
Mag-isang bumisita

Umasa ako na may mga aabutan kaming kamag-anak sa puntod, tulad noong nakaraang taon nung pumunta kami ni Hasmin. May mga tao sa puntod, nginitian ko, pagpupugay sa mga kamag-anak, pero humingi sila nang paumanhin at pinalabas ang mga bata sa loob. Mga kapit bahay lang pala iyun. Wala kaming kapamilyang buhay sa lugar. May dumaan naman dahil may nag-iwan ng bulaklak at kandila. Pero walang nagpagabi. Nakakahiya dahil wala rin akong dalang kandila at bulaklak. Nakalimutan ko rin na matanda na ako at may responsibilidad na ako sa mga pumanaw. Sa susunod na taon, magdadala na rin ako.

Aglipay Cemetery sa Marikina.

Pero hanggang sa dalawang ninunong ito na lang ang aking kilala. Nakalimutan kong itago ang nakita kong dokumento tungkol sa mga magulang ng mga lolo at lola kong ito. Ang natatandaan ko lang na apelyido ay Mejia. May dugong Mejia tayo. At kung tama ang pagkakaalala ko, Santiago din. Mga lolo at lola ko sa tuhod sa bahagi ni Lola Henya. Gagawa ako nang paraan na mahanap ulit ang mga pangalang ito.

Ang Lola Henya at ang Mama, ang panganay sa kanyang apat na magkakapatid.

Sa bahagi naman inyong Lola Kulot, ang nanay ko, mapalad akong inabutang buhay ang mag-asawa, si Lola Piding o Lola Fidela Cruz Bautista ang aking tanging nakilala. SI Lolo Manuel Bautista ninyo, ang natatandaan ko lang ay inihahakbang ako sa kanyang himlayan noong araw ng kanyang libing. Magkasama na ngayon ang mag-asawa sa South Cemetery.

Hanggang doon lang ang alam ko. Sayang at hindi akonakapagtanong dahil maraming kwentong kaakibat ang mga pangalang iyon. Mga kwentong kahit papaano ay may kinalaman sa katayuan ko ngayon. Pero hindi pa naman huli ang lahat. mahahanap at mahahanap ko rin ang mga pangalan at mga kwentong iyan.
Sana ang Undas ay maging pagkakataon para makilala ng bagong henerasyon ang ilang dekada, kung hindi man dantaon ng kasaysayan, hindi mula si mga aklat kundi sa mga pangalang bahagi ng kanilang katauhan.

Naglilihi

Ang bahay namin ay ipinaglihi sa pamahiin. Kaya naman ngayong maraming buntis dito, lagi kaming inaantok dahil ang pakikisalo sa pagkain ng nagdadalang-tao ay sleep inducing. Ang hirap namang hindi makisalo kung medyo masarap ang pinaglilihihan.

One morning, spaghetti ang hanap ni Hasmin. Kaya naman nagpabili kami ng chaka spaghetti for breakfast. Matapos noon, nag-grocery kami at namili ng pang spaghetti. Though medyo penne pasta ang nagamit. Check na rin iyun., Lalo pa at ako ang nagluto. O, mind you, don’t mind me.

At isang umaga naman nitong linggo. Alas Singko Y Medya, nangangalabit si Hasmin, gusto ng Pancit Malabon. Pupungas-pungas pa ako at tinatamad bumangon. Hindi talaga ako bumangon. “Allergic ka sa sea food,” sabi ko. “Hindi ko kakainin ang hipon,” sabi niya. Nakatulog ulit ako.

Bad.

Bad me.

Bad na hindi ibinibigay ang pinaglilihihan ng buntis. Magagalit ang baby sa loob.

Kaya naman while nasa opisina, bago ko pa daanan si HAsmin sa kanyang pinagta-trabahuhan. TUmawag na ako sa aking mga koneksyon. At iyun na nga. Habang nasa taxi, paalala ulit. “Bakit ang aga-aga nga pala, naghahanap ka ng Pancit Malabon?” “Hindi ko alam, naisip ko lang. Ayan, naalala ko tuloy. Gusto ko na ulit ng Pancit Malabon.”

Well, na-set up na ulit. Na-tickle na ulit ang taste buds ni U2.

Pag-uwi sa bahay.

Pancit Malabon mula sa Calumpang Marikina

Tuduh!

Bawing-bawi naman ang pagtulog ko sa naglilihi kaninang umaga. Dahil hanggang sa kinabukasan, pwede pang agahan.

Iyun nga lang. Kuha din kaming lahat sa bilao, at antok ulit kami buong maghapon.