Tag Archives: opinion

BAYANI is spelled BAYAN before I

Ang “BAYANI” kung i-spelling-in ay BAYAN before I. Very Joey de Leon-ish ng analysis na ito, pero sa tingin ko, iyun dapat ang katangian ng susunod na mga mamumuno sa Pilipinas. Bayan bago ang sarili.

Paano naman ito masisigurado. Syempre, hindi sapat ang pangako at plataporma lang. Dapat, maglagay tayo ng batas na dapat, nakahandang maging bayani ang susunod na pangulo. In the first place, sila naman ang may gusto nun, at ang mga botante, wala namang choice kasi sila lang ang pagpipilian, since lahat ay qualified, maliban na lang sa nationality at age requirements, dapat kaya rin nilang gawin ang consequence ng position. At walang second place, wag nang maghanap.

Kaya dapat, ang mga tatakbo, handang maging Bayani. What’s common with all the Bayani? May inalay sila sa Bayan. Yung iba nga, buhay eh. Baka nga lang magmukhang joke itong gusto kong mangyari kung i-suggest ko iyun. Pero pwede rin.

What if lahat ng president ay may auto-deathwish after ng term nila? Literally, handang ialay ang buhay para sa Bayan. Like after nilang mapalitan sa pwesto. Papatayin na sila. Hindi naman nila kailangang mag-aalala, they will forever be remembered naman. Magkakaroon sila ng monumento, ipapangalan sa kanila ang kalsada, at kung darami pa ang pera, baka mailagay din ang mukha nila sa Philippine banknotes and coins.

Kaya lang, baka wala nang tumakbong pangulo.

Pero seriously, let’s just guarantee that the leader will serve the public. How, let them be one with the people.

May suggested bill na ako for this dati. Dapat, ang lahat ng nakaupo sa public office ay bawal gumamit ng private services.

Ang anak nila ay pwede lang mag-aral sa Public Schools, hindi sa Ateneo o sa La Salle. Gaganda ang mga equipment sa  mga paaralan. Tataas ang sweldo ng mga guro, at ang mga dekalidad na graduates ay hindi na pupunta sa ibang bansa at magtuturo na lang sa bansa. Syempre naman, gusto ng mga politicians na sumunod sa yapak nila ang mga anak nila, family business ito eh, at ang tanging paraan lang ay ang magandang edukasyon. At kung maganda ang edukasyon nila, maganda na rin ang edukasyon ng nakararaming nag-aaral sa public schools.

Ang mga babae sa pamilya nila ay pwede lang manganak sa mga Public Hospitals. At ang mga gamot na makukuha nila ay ang mga available lang sa mga Health Centers. Ikagaganda ito ng mga bayan at probinsya dahil darami ang mga pampublikong pagamutan. At tataas din ang kalidad ng mga doktor. At ang bakunang makukuha ng anak nila, makukuha ng karaniwang tao. Lagnatin na ang lalagnatin. Dahil lahat sila ay pwede lang um-avail ng mga gamot sa Health Centers. Hindi sapat na tanggalin ang wang-wang.

Dapat sa mga public transportation lang din sila aasa. Tingnan natin kung hindi manginig ang mga yan sa pagsasayos ng traffic. At hindi lang trapik ang aayos. Makikita nila kung paano ang kilos ng kotongan sa mga pampublikong drivers ng sasakyan. at mararanasan nila ang mapikon sa kulang ng sikwenta centavos na sukli. hindi lang dahil OC ka, pero dahil hindi iyun tama. Na wala lang sa opisina nila ang korapsyon, kundi nasa kalsada rin.

Hindi kasi nila nakikita ang problema ng publiko kasi hindi nila nararanasan. Hindi dumidikit sa balat nila. Dapat maranasan nila araw-araw. Iyun ay isang napakagandang paraan para masolusyunan nang totohanan ang mga problema ng lipunan.

After ng services, tungkol naman s kita ng mga public officials. Oo, may sweldo sila bilang trabaho naman ang pinasok nila. Pero huwag naman tayong ganid. Kitang-kita naman ang kinita nila pagkatapos ng kanilang mga termino.

Dahil dito, dapat, magpakita ng SALN ang bawat tatakbong opisyal. At kapag naluklok, dapat, hindi nabago ang kanilang SALN. Lahat ng lumampas ay dapat ibalik sa Bayan. O sige, pwedeng kumuha ng expert na magsasabi kung magkano lang ang average na pagtaas ng yaman ng isang karaniwang tao sa anim na taon. At iyung porsyentong iyun lang ang katanggap-tanggap na ikauunlad ng kanyang yaman.

Maaaring sabihin na madaling ilipat ang yaman sa pangalan ng kanilang mga kapamilya. Sige lang go. Gawin lang nila yun, pero alam naman nating eventually, ang perang ito ang sisra sa pamilya nila, magiging cause ng inggitan, iyun, magiging mala telenovela ang kanilang buhay. Iyun na ang karma nila.

And lastly, babalik ako sa auto kulong. Dapat lahat ng salitang binitawan ng mga kakandidato ay kontrata. Kung ano ang plataporma nila, kung ano ang goal nila kapag natapos ang termino, dapat masunod. At kapag hindi nasunod, makukulong sila. Breach of Contract na iyun.

Kunyari, nangako ang Pangulo ng maayos na tren, pag walang tren na naayos, kaso na dapat iyon. O kung sinabi niya na ipapasa niya ang FOI Bill, tapos natapos ang termino niya, hindi naipasa. Kaso iyon. Oo, wala sa kanya ang total power to do that, pero pinangako niya iyon. Naibigay sa kanya ang posisyon, bakit hindi niya nagawa ang pangako?

Obviously para ito sana sa mga panguong tatakbo, pero sana, maibigay din ang mga ganitong rules sa lahat ng tatakbong public officials. Dahil ang totoo, hindi naman sila pinipilit tumakbo, sila ang may gusto. Kaya sana lang, maranasan nila ang gusto ng pagsisilbihan nilang publiko.

Advertisements

Isang Pakikiramay at Mga Paninisi

I decided to blame the easier target. The dead.  Ang hina niya.

Then i decided to blame the next easier target. A generalization. Iba na talaga ang mga students ng UP ngayon. Ang hihina na nila.

It had lingered on me for several days after the suicide attempt and success of Kristel Tejada and kept it to myself. Alam ko namang maling sumisi ng patay, lalo pa ang kumitil ng sarili niyang buhay. Masyadong sensitive. Ayokong maging tampulan ng reaksyon ng mga taong walang kasalanan at nag-uunahang bumato sa may sala.

Nito lang inangkas ako ng nanay ko, sa ilalim nang naglalagablab na araw ko naisip kung ano ba talaga ang iniiwasan kong isipin. Parang nanunuyo ang contact lense ko, at medyo irritated na ang mga mata. Kaya naman nagdesisyon akong umiyak. Punta ako sa sadder thoughts ko. At sa pag-space out ko sa mundo ay napunta ako sa issue ni Kristel. Isang mahinang babae na nagpakamatay dahil hindi kinaya ang problema. Naiyak ako hindi dahil sa trahaedya, kundi dahil sa akin, isa siyang kapatid na napabayaan.

Hindi ko man siya kilala. Wala mang pagkakatulad ang aming apelyido, hindi rin ako pupunta sa pagiging kapatid kay Kristo, kapatid ko siya sa taguri. Dahil ang minsang tinatakan ng pangalang Isko ay mananatiling Isko habang buhay.

Maaaring totoo na mahina siya. Maaaring give-up-era siya at sinukuan niya ang mga problema. Marami siyang maaaring gawin other than pagpapakamatay, like everything na hindi pagpapakamatay. May mga kwento ng tagumpay nang mahihirap na naitawaid ang sarili sa edukasyon. Ang iba sa mga kwentong ito ay personal, mga kwento ng kaibigan. Maipagmamalaki.

At doon ako naiyak. Magaling ako noon. Lumalaban ako noon. Hanggang sa ayoko na lang. Hindi ko alam kung dahil tapos na ako, o sadyang sinukuan ko na rin. Hindi ko alam kung umayaw ako dahil hindi na ako apektado, o ang mas masakit ay dahil nakumbinsi ko ang sarili ko na hindi ko na rin mababago ang mga nangyayari. Kung anupaman, sumuko ako, at may bahagi ng aking sarili ang aking pinatay. Ngayon, isa itong multong bumabalik at sinisisi ako. Nasaan ang mga malalakas upang ipagtanggol ang mga mahihina? Nasaan ang matatapang upang tumindig para sa matatalino lang? Nang pinatay ko ang aking paniniwala, nagpakamatay ang isa kong kapatid.

My UP Repertory Company Days, active sa paglusob sa Senado para sa karapatan sa Edukasyon. Photo by Jake Salvador
My UP Repertory Company Days, active sa paglusob sa Senado para sa karapatan sa Edukasyon. Photo by Jake Salvador

Oo, sinisisi ko ang sarili ko. Maaaring pinakamahirap ituro ang sarili, pero iyun e. If i have written better scripts, if i have performed better acts, if i have convinced my fellow students then to stand up for our right for free and quality education, then this might not happen. Isa ito sa mga pinaglalaban ko noon. Hindi man halata, pero tutol ako noon, even questioning the students then, paano nila nahayaang tumaas ng 300% ang tuition sa UP.

On that note, sinisisi ko rin ang mga students na naaawa at nanghihinayang kay Kristel.

Pero mayroon akong hindi sinisisi. Ang sistema. Noong pumasok ako sa campus e naririnig ko nang isinisigaw na bulok ang sistema. Nawala na ako sa campus, yun pa rin ang sinisigaw. At ngayong nagtatrabaho na ako, iyun pa rin, bulok ang sistema, kailangang baguhin. It has been bulok ever since then. If it has not changed until now, then it must be permanent. You don’t blame something you can’t change. You accept it. And if it can be changed, why not yet? You don’t do that to me.

Kung titingnan ito bilang pagpapakamatay ng isang batang hindi nakabayad ng tuition, ay masasabing isa lang itong isolated case. Pero kung hindi tayo sa suicide titingin kundi sa mga pangarap nilang kinikitil, isa itong serial killing. Ilang kabataan, mahuhusay na kabataan to be specific ang hindi na nagbalak makatungtong sa UP dahil alam nilang wala naman silang ipambabayad dito. Ngayon, mas naging mapanganib pa ang pakikipagsapalaran, dahil totoo ang paniningil ng tuition. At dahil sa nangyari, maari na ring lagyan ng MMDA sign. “Bawal hindi magbayad, Nakamamatay!”

Nagpakamatay si Kristel Tejada. Ginawa niya iyun sa sarili niya. Itinulak man siya ng pagkakataon, ng UP, ng paniningil ng tuition, or kung ano pa mang dahilan, siya pa rin ang nagdesisyon para sa sarili niya. Kaya I won’t ask for “Justice for Kristel!” Isang pakikiramay na lang sa kanyang mga naiwan.

Ngunit kailangan pa ring manaig ang hustisya. Hustisya para sa kanyang pangarap na pwersahang inalis sa kanya. Hustisya para sa mga katulad niyang matatalinong mag-aaral na tinatakot nang mataas na matrikula. Hustisya para sa kanilang mga mahihirap na galing lang ang puhunan sa pagnanais na maging Iskolar ng Bayan.

KATARUNGAN PARA SA ISKOLAR NG BAYAN!

Mula sa facebook page ng #scrapSTFAP
Mula sa facebook page ng #scrapSTFAP, though parang ginagamit ang event para pangangampanya

We have “Good News” but #Amalayer

Medyo napipikon na ako kay PNoy lately, dahil sa nansesermon na naman siya ng Media for being unfair sa mga news. He is actually looking for good news, na hindi naikakalat ng mga sikat na mambabalita. PNot, trabaho ng gobyerno ang magkalat ng good news, mayroon nga kayong sariling station di’ba, paunlarin kaya ninyo ang PTV 4. aagaw-agawin ninyo sa ABS-CBN ang channel tapos hindi naman ninyo aasikasuhin.

At ano nga ba ang good news na gusto ninyong ikalat? Nasaan na ang tuwid na daan? Anu nang nangyari sa mga naakusahan? What if pinabilis muna ninyo ang Justice System, bago ninyo sinabing bibigyan ninyo ng hustisya ang bansa. Good News? Anu nang nangyari sa pinakamalalaking news? Nasaan na ang mga kaso ni GMA? Mababasura na? Nasaan na ang mga kaso kay Corona? Makakalimutan na? Nasaan na ang mga kaso sa Maguindanao Massacre? Nasaan na?

At ang mga pangako, nasaan na? Kaya ba ayaw pang mailabas ng Freedom of Information Bill e dahil maglalabas lang ito ng mga information na magiging masamang balita?

Try kaya ninyo mag-usap ni Paula nang mapagalitan ka rin niya.

Yes, kay Paula Salvosa, our little miss amalayer. Ang nagpataob kay Ate Clau-clau sa eksenahan sa public space.

And to Paula, kampi ako sa iyo.

Una sa lahat, congratulations for making it to the top of the trending topics worldwide. That’s good news. Sikat na sikat ka na ngayon, na kahit sa hindi magandang paraan, as they say, bad publicity is still publicity. So there, ansabe ng MYX, nanghinayang na lang sila at hindi ka nila kinuha. Or not na lang din.

Pero sa totoo lang, kapit ka lang. Todo yang pinagdadaanan mo at hindi ko alam ang nararamdaman mo, pero sa mga kaibigan ko, though ginagawa namin joke ang amalayer, e ipinagtatanggol kita. Tama ang ginawa mo. Matatapang ang mga Pinoy, at pinakita mo ang values na iyun. Palaban, hindi magpapaapi. Kadugo ni Bonifacio. Imagine a world na lahat nang inaapi ay lumalaban. Di’ba walang gulo, dahil walang mangangahas na manlamang ng tao. Inukilkil kasi sa ating mga Pilipino ang pagiging mabait at mapagpatawad. Pero maliban na lang sa jeep na patok na alam naman nating never mapupuno, may hanggangan ang lahat. Walang Hanggan nga, natapos, e.

Ikalawa, maganda ang ginawa mong example para sa mga ayaw magka-cancer. Kapag galit ka, ipakita mo, huwag itago. Laging sinasabi, sa mga napapanood sa TV, na ilabas mo ang nararamdaman mo. Ngayong inilabas mo ang nararamdaman mo, dapat ka bang husgahan?

Ikatlo, Naniniwala akong hindi ka perfect, dahil hindi ko gets kung bakit mo in-emphasize na edukada ka. Though hindi ko alam kung ano ang point mo, sinubukan ko pa ring intindihin. Are you implying na edukado ka at hindi ka dapat inaapi? Maganda iyun, na kaya ka nag-aral ay para magkaroon ng karapatang lumaban. Pero kung ini-imply mo naman na edukado ka at si Ate Amaledigard e hindi, medyo pagiging judgmental iyun. Pero okay pa rin in some ways. Si Sharon, kasi, sa Bukas Luluhod ang mga Tala, ay naapi rin ng mga edukado, so maybe one day, kung hindi man edukado si Amaledigard, E mag-aspire siyang makaganti sa iyo. Which is good at susubukan niya ang lahat para umunlad at pabagsakin ka.

Pero ngayon, masasabing ikaw ang Aping-api Walang Kakampi Awardee at ikaw ang bagsak sa mata nang marami. Ang kagandahan naman sa konsepto nang marami, ay mayroon ding kaunti. May mga kaunting naniniwala pa rin sa iyo. Isa ako doon.

Doon sa mga nagko-correct ng grammar mo at pronunciation, na luckily wala kang transcription dahil baka pati spelling mo ay masita, including indention, e dedma na, isa sa pinakamahusay sa Business English ang Pilipinas sa buong mundo at kasama ka sa statistics na iyun, your grammar counts. Sa mga perfectionist naman na inuuna ang grammar over galit, mag-contemplate kayo kung bakit kayo nasa kinalalagyan ninyo ngayon, there’s more to life, huwag mabuhay bilang autocorrect ng MS Word.

Para naman sa mga nagco-condemn sa iyo at sa act mo. Dalawa lang klase sila, isang sanay magtiis at isang makapal ang mukhang magmalinis. I’ve read a post of someone na nagagalit sa kalukaretan mo sa LRT, pero narinig ko na naman siya kung paano magmura sa mga inuutusan niya. Marami rin diyan na kung humatol na parang hindi todo mangmaliit ng kapwa.

But again, what do we learn here? Walang CCTV sa LRT station. Kung meron man, bakit hindi ilabas ang footage para malaman kung she was really grabbed at para maturo na kung #husdalayer.

Next, this may not be a cybercrime dahil wala pang batas na maayos ukol don, pero hindi ba ito bagay na kalevel ng sex scandal, kung saan may batas nang kaakibat. Sino ang nag-post nito? Mayroon siyang resposibilidad sa na-post niya na wala namang pahintulot kay Amalayer. Dapat ay mademanda ang taong nagpost nito, sa kung anong kaso, siguro naman, may abogadong makakaisip nito.

Kampi ako kay Paula sa issue na ito. Bakit? Dahil natatabuanan ng bad news ang mga good news sa Pilipinas. Hindi dahil mga bad news lang ang pinapakita ng mainstream channels at dahil ito ang nagre-rate at gustong mapanood nang nakararami, kundi dahil ito ang totoo. Marapat pa ngang magpasalamat ang pangulo, sa mga istasyon sa mga nakakabulag nitong mga soap opera, at kahit papaano ay napapatakas ng mga ito ang mga Pilipino sa kahirapang tunay na nanaig sa bansa. Ang Pilipinas ay hindi pa nakakaahon sa panahon ng pangamba, mula pa noong Martial Law hanggang sa ngayon. Composure at this time is insanity.

PS. just to make it less serious, dahil na carry the waves ako, here is i think the best parody of Amalayer. and That’s Cyber-Entertainment.

Para sa Editor In Chief ng the Varsitarian

ang controversial post this week.

Chinese ka ba? Kasi ikaw yung Editor Intsik. Joke lang.

Pero ito, gagawin ko lang sanang status ito sa facebook ko, pero parang napakahaba at napaka-inspiring. kaya, dito na lang sa blog ko.

To the editor in chief of the varsitarian,

I am so with you in your editorial opinion. Masasabing nakakahanga. Ang pagbangga sa opinyon ng mga “matatalino” not even, nakararami, at sa pagamit ng editorial ng inyong school paper, ay napakatapang.

Hindi ko sinasabi ito dahil sa sumasang-ayon ako sa opinyon mo. Pero hindi rin ako hindi sumasang-ayon sa iyo. nandoon lang ako sa iyong lakas ng loob na magpahayag ng iyong pananaw.

Sa panahong napakadaling sumang-ayon sa popular na pananaw, at nakakatakot tumuligsa sa opinyon ng mga nakapag-aral, isang kabayanihan ang iyong pagsusulat ng iyong artikulo. Kabayanihan, dahil dapat tularan.

Siguro sinasabi nilang may masasakit kang nasabi, namecalling, racist. Sa akin, okay lang. Dahil pwede namang maglabas ng galit sa mga dapat kagalitan. Dapat sumigaw kung may itinatago ang katahimikan. At kung sabihin nila na hindi ka basta-basta opinionated na tao, EIC ka, at mayroon kang kakayanang maka-impluwensya ng iba, e tanga ba sila, that is the point. Dapat gamitin ang kapangyarihang iyan para ipaalam sa iba ang iyong nararamdaman. In the first place, napunta ka naman sa ganyang kataas na lugar, dahil napatunayan mong dapat kang maging influencial, and not using that power is a sin. Maalat.

Congratualtions sa iyong matapang na sulat. paulit-ulit kong nagalit ang salitang matapang. Pero go lang. Ang tapang mo.

Para sa sumulat ng “RH bill, Ateneo, and La Salle: Of lemons and cowards” na igu-google ko pa lang ang pangalan.

Ayan, nakita ko na, UST Varsitarian editor-in-chief Antonio. Isa ka sa mga example ni Alexander Hamilton, “Those who stand for nothing fall for anything.” So go lang.

By the way, i just realized in your post na ang mga catholic run institutions ay private institutions din, kaya’t ang mga pumapasok sa ganitong mga opisina ay dapat sumunod sa alituntunin ng may-ari.

At para naman sa mga katolikong bumabatikos sa kanya. Paano kayo naging katoliko kung hindi ninyo pinaniniwalaan ang pinaniniwalaan niya? Magpalit na lang kayo ng religion.