Tag Archives: relationship

On RH Bill

Advertisements

Friendship over Breakfast

Since there is a nearby Mc Donald’s sa house nina Hasmin, we decided to have our breakfast there. It has been a regular habit, me, Mama Hush and Euan, breakfast in Mc Donald’s near the Marikina Sports Center, but the past Saturdays had been busy. Para makabawi naman, kahit hindi weekend, dito na kami nag-agahan.

Big Breakfast for Three

Nanghihinayang nga lang ako at hindi nakapasok si Euan sa school. Kahapon kasi, cancelled ang klase, tapos ngayon, akala namin, tutuloy ang ulan, hindi na kami pumasok. E nung Monday, parang masaya si Euan sa paghatid ko sa kanya at mukhang hindi siya umiyak nung iniwan ko siya kay teacher. Maganda na sanang progress, kaya lang, iyun, nawalan ng klase, tapos absent siya today. Sayang ang momentum.

Pero huwag nangmanghinayang sa mga hindi na maibabalik. Kaya iyun, kain na lang. Breakfast sa Mcdo.

Mas okay naman at mas kaunti ang tao. Maraming free seats. Wala ring kaguluhan sa play area, kung saan nandoon si Euan. Then nagulat na lang ako nang makitang may kasama nang ibang bata si Euan. Pumasok sila sa play area, at pagdating doon sa tube, naglaro sila ng jack n poy. Wow, may social skills na ang anak ko! Kinilig naman ako.

Euan and Friend 1
Euan and Friend 2
Euan and Friend 3
Euan’s new Friend “6”
Euan and Friend 4

Sabi ni Hasmin, habang umo-order daw ako e niyaya nitong bagets si Euan, parang sinabi na “tara na.” Then Euan followed the boy. At iyun nga, naglaro na silang dalawa.

Saka ko na lang sinabi sa kanya na tanungin niya ang name at kunin ang number. Tawa kami ni Hasmin. Kasi naman, baka itanong nung bata, “what for?”

Kaya tumuloy na lang kmi ng kain. After that nakikain ulit si Euan and i asked him kung ano ang name ng kalaro niya. Sabi ni Euan, “6.” Napaisip kami ng mama niya? Maybe he meant that the kid was six years old. Baka mas naitanong ni Euan yung number kesa yung name. Pwede naman. Euan said he was one, kaya we corrected him saying na he was four. Four years old na kasi siya.

Iyun naman. Kahit na hindi pumasok si Euan sa school today, e natuto naman siya ng social skills. Actually, mukhang the school, through his classmates, Euan is learning to be friendly. Which is good.

We’re Having a Preschooler

That means “Holdap ‘to. Itaas ang kamay. Huwag kang kikilos nang masama. Akin na’ng pera mo!” Parang hindi naman ganito ang dinanas ng mga magulang ko sa akin. Bakit ako pinarurusahan nang ganito? Joke lang.

Iyun naman.

Finally, nag-decide na kami n Hasmin na ipasok na sa school si Euan. 4 and a half na kasi siya. He was ready last year pero naisip namin na baka mapagod ang bata sa school. K-12 na nga, tapos daragdagan pa namin. Huwag na muna. Pero ngayon, parang kailangan na. Nagsimula na kami sa aming plano, at magsu-sunud-sunod na sana ang mga ito.

Medyo matagal din kaming naghanap ng school. Mga one week, starting last week. Binisita namin ang Roosevelt College Marikina, dahil alumni ako doon and we found out na may 15% discount ang mga anak ng alumni. Sayang nga lang at hanggang this year na lang daw iyun.

Roosevelt College Marikina
San Lorenzo Ruiz de Manila

Kasama rin naming pinuntahan ang San Lorenzo Ruiz de Manila, dito sa may Nangka, Marikina. Medyo foreign lang sa amin kasi Catholic School ito. May kasama pang fear of rejection at discrimination dahil hindi naman kami kasal ni Hasmin sa simbahan. Pero iyun. Okay naman din pala sila at lampake sa mga desisyon sa life ng parental units.

Inisip namin na i-consider din yung maliliit na school, yung mga tipong bahay lang na ginawang school yung ground floor. May mga ilan din kaming naisip, pero parang ginusto na namin yung totoong feel ng school. At may playground na rin. So far the two big schools ang pinagpilian namin. Roosevelt at San Lorenzo.

Mas mahal ang San Lorenzo nang todo, pero kung titingnan naman sa facilities, e mas bago ito. Roosevelt Elementary doesn’t seem to change since i last visited it, which was more than a decade ago. Mukha nga lang itong public school, pero yung Sto Nino ELementary School naman. Hindi ko pa naman jina-judge ang kalidad ng Roosevelt. Mukhang they have the best principal in town. Pero parang naka-traditional way sila ng pagtuturo.

San Lorenzo promised us a mixed of traditional and montessori style. Kaya naman medyo nakaungos ang SLRDM.

We also considered the distance. Walking distance lang ito, samantalang ang Roosevelt, kailangan pa ng isang sakay. Ayaw talaga naming mapagod si Euan sa kanyang unang experience ng school.

Pero ang clincher talaga ng decision ay kung sino ang tatanggap kay Euan sa Pre-Kinder or Developmental Kinder level. Sabi kasi sa San Lorenzo, pang Nursery pa rin daw ang age ni Euan, samantalang sa Roosevelt ay pumayag na agad na sa DK na. To set things straight, pinag-exam na namin si Euan sa SLRDM. Though tutol ako sa entrance exam sa preschool, pumayag na rin ako. 2hams agad ang bayad.

Euan taking his first exam ever
Euan after his first exam ever

Sabi sa ng nag diagnose, Euan is recommended for Nursery and pre-Kinder. So Sabi ko, prekinder na lang. Pinabalik kami for the interview kasabay nang pagpasa ng mga requirements. Ako na lang ang bumalik dahil may pasok si Mama Hush. Again, binigyan siya ng same exam, then binigyan ng exam for Pre Kinder. At iyun. Pre Kinder na siya. Final na.

Matapos interview-hin. PInatalun-talon si Euan sa mga colored rubber tiles. Tapos pinalakad sa plank. Tapos binigyan ulit ng Exam for pre kinder.

Okay na nga si Euan for Pre-Kinder, though kailangan daw magpa-tutor dahil magaan magsulat at hindi pa kilala ang ibang letters sa Alphabet. Kaya nang bumilang up to twenty, identifying all the numbers. Alam na ang basic shapes and colors at marunong nang sumagot.

Iyun naman.

Shet, pre-kinder. Tinanggap si Euan. Tanggal na ang Roosevelt sa options. Dito na ito. At ito na nga yung taas kamay, pikit matang desisyon. Kahit mas mataas nang higit 10K, sige na.

Kaya naman kanina, iyun, enrollment ni Euan.

Mga ilang beses ko na-realized na nakapamewang ako in a very parental unit manner. Ang iniiwasan ko kasi e yung humalukipkip kapag nakikipag-usap dahil tanda iyun nang pagkasarado ng isip. Pero kanina, pinipigilan kong hindi mamewang dahil parang naga-amu-amuhan ako at tinataasan ng kilay ang lahat ng naniningil.

Aba, sa laki ng babayaran ko e papipilahin pa ako? Tuition pa lan  iyun. Tapos, magbabayad ako ng school supplies at books, wala yung magbibigay? Tapos nagkakagulo sa pagsusukat ng school uniform?

Nakakainit pala talga ng ulo ang maglabas ng pera.

Pero naging sulit naman sa huli. Noong kinuhaan na ng picture si Euan para sa kanyang ID.

Smile! All of us smile!

I have better pics on my camera phone, kaso na virus. Pero mabuti na rin iyun. Baka mailabas ko pa ang picture ng resibo at maka-attrack ng mga masasamang loob. And to them, tanginan ninyo. You’re looking at the wrong victims, hindi kami holdap material dahil baka mas malaki pa ang kita ninyo sa amin. Magsa-suggest na lang kami sa inyo at hindi kami hihingi ng porsyento.

Iyun naman. Hasmin and I are another level up in the Parental Unit Game. At laban na ito! Na naman!

The First Visits after the Last Visit

(Mga Unang Dalaw Matapos ang Huling Dalaw)

U2 is five months now. And that is according to this, his first pictures care of the sonogram.

U2’s Ultrasound Pic #1
U2’s Ultrasound Pic #2

Ito yung mga pangga-panggapang pictures na kunwari naiintindihan mo yung sinasabi ng OB-Gyne. Yung tipong turo lang nang turo si doc pero parang dos program noong unang panahon ang tumatakbo sa utak ko. Though at times e nakukuha ko naman tula dnung sinasabing ito heart beat ng baby, which is malakas naman talaga at palaban. Medyo second visit ito naganap dahil hindi pinayagang itngnan si Mama Hush hangga’t hindi alam ang kalagayan ng IUD dahil kailangan itong tanggalin as early as the bird that catches the worm.

Maliit pa ang tummy ni Mama Hush dito. Parang “kaka-baby fat” lang (fat matapos maglabas ng baby)

So iyun. Punta tayo sa first day. Lunes kasi iyun, at ang plano namin ay daan muna sa OB at paalam sa aming doctor na gagamitin muli namin ang kanyang serbisyo. From the St Matthews Hospital kung saan ipinanganak si Euan, we opted to go sa original plan namin, sa St Vincent Hospital. Nakalimutan kasi namin na hindi sa Marikina ang St Matthews. Iyun tuloy, hindi ganap na Marikenyo si Euan. As for U2, sisiguraduhin na naming dito siya sa Marikina ipapanganak. And to do that, these were what we wore.

jacket kahit mainet for edginess. (inspired by Aaron Did Fashion)
Ang klinika ni Doctora
Fire Alarm
Iyun, kahihintay, puro picture na muna. Thus, the pictures prior to this.

Medyo matagal din ang paghihintay namin ng turn namin. Kahit mga 10:00 kami dumating ay may mga nauna na sa amin. Swerte pa kami dahil Lunes ito. Huwag nang subukan ang weekend dahil medyo two hours ang paghihintay. At nauwi rin kami sa isa pang paghihintay. Binigyan nga lang kami ng schedule para sa Ultrasound. Para malaman ang kalagayan ng baby at ng IUD.

Pasok na kami sa work.

“Ding, ang bato”

The next week, we were done with the sonogram kaya balik na kami kay Doc. As usual, marami pa rin kaya hintay-hintay muna. Meron namang vendo machine para malibang kami. At iyun, kape-kape muna. Hanggang sa makita na ni Doc ang results. Iyun, nadislocate daw ang IUD. Kailangan tanggalin na. At masyado daw makapangyarihan ang mga alaga ko at napenetrate kahit may bara. Pero the culprit, other than me, e yung konsepto na hindi kami nakapag-pa check up after ilagay ang ang IUD. To have a high rate of efficiency, there should be a monthly check up of the IUD. na hindi namin ginawa for more than three years. So medyo pinagpala pa rin kami ni God at hindi ibinigay si U2 earlier. At least mas handa kami ngayon.

Pero iyun nga, para matuloy si U2, kailangang tanggalin ang IUD, and this is how it looks like.

Though nahahaching lang talaga si Hasmin niyan habang tinitingnan kung maganda ang pagkakapinutra ng kisame

Hopefully, maging chronological na ang mga tala ko dito tungkol sa pagbubuntis ni Mama Hush hanggang sa paglabas ni U2 at hindi jumpy na pabalik-balik sa nakaraang pangyayari. At tulad ng pagpapakasal namin ni Hasmin, ta-try ko ring panindigan ang blogging na ito.

Naglilihi

Ang bahay namin ay ipinaglihi sa pamahiin. Kaya naman ngayong maraming buntis dito, lagi kaming inaantok dahil ang pakikisalo sa pagkain ng nagdadalang-tao ay sleep inducing. Ang hirap namang hindi makisalo kung medyo masarap ang pinaglilihihan.

One morning, spaghetti ang hanap ni Hasmin. Kaya naman nagpabili kami ng chaka spaghetti for breakfast. Matapos noon, nag-grocery kami at namili ng pang spaghetti. Though medyo penne pasta ang nagamit. Check na rin iyun., Lalo pa at ako ang nagluto. O, mind you, don’t mind me.

At isang umaga naman nitong linggo. Alas Singko Y Medya, nangangalabit si Hasmin, gusto ng Pancit Malabon. Pupungas-pungas pa ako at tinatamad bumangon. Hindi talaga ako bumangon. “Allergic ka sa sea food,” sabi ko. “Hindi ko kakainin ang hipon,” sabi niya. Nakatulog ulit ako.

Bad.

Bad me.

Bad na hindi ibinibigay ang pinaglilihihan ng buntis. Magagalit ang baby sa loob.

Kaya naman while nasa opisina, bago ko pa daanan si HAsmin sa kanyang pinagta-trabahuhan. TUmawag na ako sa aking mga koneksyon. At iyun na nga. Habang nasa taxi, paalala ulit. “Bakit ang aga-aga nga pala, naghahanap ka ng Pancit Malabon?” “Hindi ko alam, naisip ko lang. Ayan, naalala ko tuloy. Gusto ko na ulit ng Pancit Malabon.”

Well, na-set up na ulit. Na-tickle na ulit ang taste buds ni U2.

Pag-uwi sa bahay.

Pancit Malabon mula sa Calumpang Marikina

Tuduh!

Bawing-bawi naman ang pagtulog ko sa naglilihi kaninang umaga. Dahil hanggang sa kinabukasan, pwede pang agahan.

Iyun nga lang. Kuha din kaming lahat sa bilao, at antok ulit kami buong maghapon.